Gisteren een wandeltocht gelopen met Nico, Maurice, Renee en ikzelf.
We hadden afgesproken om 10 uur op den haag centraal.
Ik had met Maurice afgesproken om samen te gaan met de trein vanaf Delft zuid, dit is namelijk een stukje minder lopen als naar Delft centraal.
Maurice heeft mij smorgens op gehaald met de auto en wij zijn samen het hele stuk van mijn huis naar delft zuid gereden(500 meter)
Met het kaartje kopen ging het al mis Ton was zijn bankpas vergeten, en had alleen maar papiergeld bij.
De ns is niet zo slim om te zorgen dat mensen ook papiergeld in de kaartjes automaat kunnen stoppen. Gelukkig was ik met Maurice die een hele lijst met verschillende kaarten heeft
De eerste kaart die hij gebruikte werkte al niet, geen probleem Ton zei hij ik heb alles goed voor elkaar dus pasje 2 komt op de proppen.
Ook deze hadden we niet veel aan, we besloten om maar zo in te stappen en het eerlijk aan de conducteur uit te leggen.
Maurice met al zijn charme heeft het toch maar mooi geregeld dat alles ok was en wij mochten in de trein blijven zitten.
Natuurlijk hadden we onze volledige bepakking aan + bergschoenen.
Op het station aangekomen hadden we de andere al snel gevonden.
De tocht begon om 10:00 uur de planning was een 20 km te lopen.
Al snel werd het duidelijk at Nico graag stukjes afsneed, hiervoor had hij als verklaring maar als we op de berg een stukje kunnen afsnijden toen we dat toch ook!!
Al snel vormden er 2 groepjes ( tja ongelooflijk als je met zijn 4 ben)
Maurice en Renee liepen constant samen voorop in een hoger tempo als Nico en Ton.
Hiermee toonden Renee en Maurice wel aan dat ze een zeer goed team zijn dus er werd ook al gesproken over wie met wie zou lopen .
Volgens mij hebben renee en maurice dit al helemaal uitgedacht.
Eigelijk waren ze wel erg close samen.
Nico en Ton strompelde er maar wat achteraan en hadden het idee dat ze er eigenlijk niet bij hoorden.
Maurice heeft zeer snelle gele bergschoenen die een x zo duur zijn als die van Nico en Ton.
Mooie drinkflessen en veel praatjes Renee loopt de hele tocht met zijn handen in zijn zakken of het allemaal maar niets voorstel.
Nico en ik vroegen ons echt af of wij wel bekwaam zijn om de berg op te gaan het ging hun zo gemakkelijk af.
Jammer is wel dat nico en ik alleen maar foto's van hun konden maken en wel van hun rug, natuurlijk hebben we een 75tal fotos van het team rema(tja hebben ze ook al verzonnen een Team naam voor op de berg)
Gelukkig zijn er ook wel een paar foto's van ons gemaakt deze komen natuurlijk in het fotoboek hier.
Na een stuk te hebben gelopen hebben we voor het paleis even onze rugzakken afgedaan en wat warme kleding uitgedaan
De bewaking hield ons goed in de gaten maar ja wat wil je met dat logo van ons.
ongeveer op de helft hebben we een heerlijke lunch genomen en zijn na een half uurtje doorgegaan
maurice voelde een blaartje aankomen en zijn team maat Renee gaf een juiste ondersteuning door hem weer frisse moed in te praten.
ma een paar uurtjes te lopen en te lachen besloten we op advies van Nico een station dichterbij te pakken qua afstand maakte het niet zoveel uit maar dat was wel makkelijker.
Na het over honden riempjes en ereplaatsen te hebben gehad bleek dat het voorstel van Nico niet makkelijker was maar gewoon een uur verder lopen was.
Gelukkig kwamen we op het stationnetje aan eerlijk gezegd deden mijn voeten toen echt pijn de trap op was al flink lastig.
Omdat we nog een 45 min moesten wachten op de trein zijn we maar wat vettigheid gaan eten .
Broodjes hete kip kroketten gaan er altijd wel in na zo'n wandeling
Maurice Heeft hier zijn klim schoenen uit gedaan. hier gaf ook hij toe dat zijn voetjes toch wel pijn deden.
Als hij het niet had verteld hadden wij dit wel kunnen zien aan zijn eendenstyle van lopen hij wagelde over de weg heen en weer.
Ik heb me nog even groot weten te houden tot thuis
Tja die goed kopere schoenen van ons wegen ook maar de helft van die gele schoenen van Maurice dus de pijn is ook maar half zo erg
Rond 16:15 waren we thuis
Ik ben thuis op de bank gaan zitten nadat ik mij klimschoenen uit had gedaan.
De kleine jongen kwam heerlijk tegen mij aan hangen. en ik vroeg aan Diana of ze echt wel honger had, zin om te koken had ik echt niet meer.
Langzaam zijn mijn oojes dicht gevallen tot het eten Diana had macaroni gemaakt.
Na het eten een beedtje als een verslagen klimmer op de bank gehangen en besloot om 7:30 met de kleien jongen op bed te gaan liggen.
Mijn voeten deden pijn pijn pijn
rood en 2 aankomende blaartjes.
Vanmorgen kom ik uit bed en alles voelt beurs aan, tja dit zijn de voorbereidingen en het is toch ook wel erg leuk om dit mee te maken uiteindelijk doe je het hiervoor.
Deze pijn is niets met vergelijking tot wat ons te wachten staat.
hier kunnen we weer wat rusten daar ga je gewoon verder(hopelijk)
Nou jongens het was een leuke tocht ennu ik heb echt nergens last van was een makkie
